Wendela Walta

Op 22 maart 1965 kwam ik in een Drents dorpje ter wereld als Wendela Marije Pietersma. Van mijn eerste levensjaren in Drente kan ik me maar weinig herinneren. Mijn jeugdherinneringen spelen zich vooral af in de Friese stad Sneek, waar ik opgroeide.

Zoals bij veel van mijn collega's, zat het schrijven er ook bij mij al jong in. Op de basisschool vond ik niets leuker dan ellenlange opstellen schrijven. Thuis maakte ik boekjes over onze huisdieren, die ik zelf illustreerde. Mijn moeder heeft er nog een paar in een stoffige la liggen! Meester Buisman, de meester op mijn basisschool, vond mijn opstellen zo mooi dat ik ze soms mocht voorlezen aan de klas. Hij zei dat ik later maar journalist moest worden. En dat heb ik gedaan.

Na de middelbare school ging ik naar de (toenmalige) Academie voor de Journalistiek in Kampen (lekker dicht bij Sneek). Na het behalen van mijn diploma kon ik aan de slag als journalist bij een huis-aan-huisblad. Na drie jaar stapte ik over naar de Leeuwarder Courant. Ik heb er tien jaar gewerkt en me geen dag verveeld.

Maar: ik was inmiddels getrouwd met Charles (Walta). Hij was - als zoon van Nederlandse emigranten - in Australië geboren en 'down under' bleef trekken. We hadden het vaak over emigreren en op een dag besloten we het gewoon te gaan doen. We zegden onze banen op, verkochten ons huis in Sneek, gaven de kat aan vrienden en onze oude hond aan een tante. Met onze drie dochters Imre (1993), Maren (1995) en Nikee (1999) en onze Friese wetterhoun Abe vertrokken we naar Nieuw-Zeeland. Nee, niet naar Australië, want ik hou niet van giftige spinnen, slangen en schorpioenen! Nieuw-Zeeland ligt naast Australië maar er komt geen eng beest voor. Ik hou ontzettend veel van dieren, zolang ze zacht en aaibaar zijn. Wij hebben inmiddels twee honden, twee rooie katers, een stuk of elf kippen en een paard. Zelf de kippen zijn aaibaar.

Sinds maart 2003 wonen we dus in het verre Aotearoa, zoals Nieuw-Zeeland ook wel wordt genoemd. We hebben het enorm naar onze zin. Vooral nu we in een stukje Nieuw-Zeeland wonen waar het altijd mooi weer is. We wonen net buiten het dorp Motueka. Kijk maar eens op Google Earth, dan zie je dat het dorp ingeklemd ligt tussen de Tasman Baai en bergketen. Regenwolken blijven boven de bergen hangen. Daarom schijnt hier vrijwel elke dag de zon.

Emigreren is een ingrijpende gebeurtenis. Vooral voor kinderen. Hen wordt tenslotte niets gevraagd. Ze moeten gewoon mee. Toen ik zag hoe het voor mijn dochters was om in een nieuw land te wonen, een nieuwe taal te moeten leren en afscheid te nemen van vrienden en familie, kreeg ik het idee een boek over dit onderwerp te schrijven. Dat werd Verder dan ver, mijn debuut.

Nog voor Verder dan ver in de winkel lag, ben ik begonnen aan een tweede boek. Net als het eerste is het gebaseerd op iets wat ik zelf heb meegemaakt, zonder dat het helemáál precies mijn verhaal is. Dit boek is in 2008 uitgekomen en heet Zonder zusje. De titel verraadt al een beetje waar het boek over gaat: een meisje dat haar zusje verliest.
Geen vrolijk onderwerp, maar ik vind dat ook zulke boeken geschreven moeten worden. Elke dag komen er mensen om in het verkeer of overlijden aan een ernstige ziekte. Elke dag verliest ergens iemand zijn broer, zus, vader, oma of vriend. Ik heb het twee keer moeten meemaken. Toen ik zeven jaar was, is mijn zus Martie verongelukt. Ze was pas twaalf jaar. Zeventien jaar later kwam mijn vriend Bert - met wie al sinds de middelbare school samen was - bij een tragisch ongeluk om het leven. Hij was 26. Met dit boek wil ik iedereen die iemand heeft verloren, hoop geven. Ondanks het grote verdriet kun je weer gelukkig worden.

Verschenen van deze auteur

(On)geloof
0 pagina's
Prijs: €9,99
More >>

Verder dan ver
134 pagina's
Prijs: €11,99
More >>

Zonder zusje
160 pagina's
Prijs: €14,25
More >>

On geloof
192 pagina's
Prijs: €15,75
More >>

Verder dan ver
0 pagina's
Prijs: €16,99
More >>

Zonder zusje
159 pagina's
Prijs: €10,99
More >>