Marianne Busser & Ron Schröder
Ron Schröder (1958) en Marianne Busser (1958) zijn getrouwd en hebben samen drie dochters. Samen hebben ze zich toegelegd op het schrijven voor kinderen. Ze hebben inmiddels ruim tweehonderd boeken en meer dan duizend liedjes geschreven. Een reden om hen zelf eens aan het woord te laten.
Hoe zijn jullie ooit begonnen met schrijven?
Ron: We hebben los van elkaar altijd de wens gehad om te schrijven. Allebei zijn we zo'n dertig jaar geleden begonnen. Ik stuurde, toen ik nog op de middelbare school zat, half tekstschrijvend Nederland teksten toe. Fons Jansen zag destijds wel wat in me en wilde graag bijdragen voor zijn programma hebben. Dat was voor mij het begin.
Marianne: Ik wilde ook dolgraag schrijven. Maar ja, waar moest ik beginnen? Ik had geen journalistieke opleiding en schrijven voor kinderen kon je ook nergens leren. Er was maar één oplossing: gewoon aan de slag gaan. Ik vroeg aan Rita Kohnstamm (destijds hoofdredacteur van Ouders van nu) of ik 'op eigen risico' een artikel mocht schrijven. Als zij het niks vond, hoefde ze het niet te plaatsen. Mevrouw Kohnstamm vond het artikel leuk. Ze schreef me een brief die eindigde met de voor mij glorieuze zin: 'U kúnt schrijven, dus waarom zou u het niet doen?' Ik sprong een gat in de lucht. Het gaf me de moed om meer dingen te gaan proberen. Steeds lukte er iets: ik schreef liedjes en verhaaltjes voor grammofoonplaten van Benny Vreden, ik ging voor de NCRV-schoolradio schrijven, en zo ging het verder.
Ron: Ondanks het feit dat we geen journalistieke opleiding hadden, kwamen we in 1982 allebei terecht bij de NOS als redacteur bij Teletekst. Daar leerden we elkaar kennen. Ik was er iets eerder en moest Marianne inwerken.
Marianne: Dat heeft hij in alle opzichten uitstekend gedaan, want ruim een jaar later waren we getrouwd. Vanaf dat moment zijn we van alles samen gaan schrijven.
Ron: Van lieverlee kregen we steeds meer ingangen. We schreven voor de RVU, voor Bobo, Sesamstraat, Okki, radioprogramma's, columns voor tijdschriften, teksten voor reclamebureaus enzovoort. Je kunt het zo gek niet bedenken of we deden het. Al moest het gratis. We wilden gewoon zoveel mogelijk leren.
Marianne: Boeken schreven we nog niet. En achteraf is dat maar goed ook, eigenlijk. We zijn in 1978 begonnen met schrijven. In al die jaren hebben we veel kunnen leren. Eigenlijk hebben we toen voorál geleerd om niet te snel tevreden te zijn over ons eigen werk. Pas in 1991 schreven we ons eerste boek voor uitgeverij Zwijsen: Een hele kist vol liedjes. Kort daarna verscheen Koning Bobbel bij Uitgeverij De Eekhoorn. We waren razend trots. Boeken maken leek ons vanaf die tijd het leukste werk dat er was. Tijdschriften, radio en televisie zijn toch veel vluchtiger. Een boek is blijvend.
Hoe ging het toen verder?
Ron: Tot onze stomme verbazing kwamen in 1993 allerlei uitgevers ineens naar óns toe door onze verhalen en versjes in Sesamstraat, Bobo en Okki. Kennelijk ging de één na de ander ineens iets in ons zien.
Marianne: We vonden dat fantastisch en werkten naast onze 'gewone baan' keihard aan nieuwe boeken. We kregen de smaak goed te pakken. Ik werkte bij de NCRV voor een jongerenblad en voor een kinderradioprogramma, en Ron was inmiddels hoofd van de redactie Ondertiteling voor doven en slechthorenden. Kortom, we werkten ons helemaal kapot, maar we hadden het er graag voor over. We waren zó gedreven.
Inmiddels hebben jullie allebei je baan opgezegd.
Ron: In 1996 hebben we de knoop doorgehakt. Je kunt niet jaren ongestraft dubbel werken, en ook nog eens alles goed willen doen. Daar krijg je op den duur heel vreemde klachten van. Marianne verruilde haar vaste baan bij de NCRV voor parttime werk en ik heb mijn baan bij de NOS opgezegd. Dat was wel een flinke stap, want je geeft toch allerlei zekerheden op.
Marianne: We zijn voor die tijd een paar weken met een rekenmachine naar bed gegaan, en stonden er ook weer mee op. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat het hele leven eigenlijk een risico is en dat we het gewoon maar moesten doen.
Ron: We zijn altijd door roeien en ruiten gegaan om ons doel te bereiken en dat doen we nog steeds. Het schrijven geeft ons ontzettend veel plezier. We zouden het voor geen goud meer willen missen. Het gaat heel goed, en we hebben dan ook geen dag spijt van onze beslissing gehad. In het begin waren we nog wel eens bang dat onze ideeën ooit 'op' zouden zijn. Gelukkig is dat tot nog toe niet gebeurd. En we zijn er ook niet meer bang voor. Op de één of andere manier blijven de ideeën gewoon komen.
Marianne: We hebben dankbaar werk. Onze website wordt meer dan een miljoen keer per jaar bezocht en we krijgen veel lieve mailtjes van ouders, leerkrachten en kinderen. Bovendien genieten we het voorrecht om uitsluitend met mensen te kunnen werken die heel gemotiveerd zijn. Uitgevers, redacteuren, vormgevers, illustratoren, boekhandelaren; het zijn allemaal gedreven mensen, die echt hart voor hun werk hebben. Dat vinden we fantastisch. We houden van mensen die ervoor gáán. Daarnaast geven we veel lezingen op scholen, speelzalen en in bibliotheken. We lezen de kinderen voor, zingen liedjes en vertellen over ons werk. Die lezingen zijn belangrijk. We leren onze doelgroep er goed door kennen en kunnen allerlei verhalen en liedjes uitproberen. Een zin op papier kan er op het oog heel goed uitzien, maar als je gaat voorlezen, blijkt geregeld dat je er toch iets aan moet veranderen. Dat doen we dan ook. Bovendien zeggen kinderen je ongezouten de waarheid: als ze iets niet leuk vinden, kun je dat meteen voor je kiezen krijgen. Laatst zei een jongetje dat hij me véél lelijker vond dan op de foto. Zo eerlijk zíjn kinderen. En dat is heel goed, want we willen alleen maar boeken maken die in de praktijk echt gebruikt kunnen worden.
Meer informatie over Marianne en Ron vind je op hun site: www.mariannebusser-ronschroder.info